สวัสดี...

ว่าจะเขียนตั้งแต่วันนั้นแล้วล่ะ

แปลกไหมที่เห็นเราออน

แปลกใจเหมือนกันที่เห็นเธอออนมานานช่วงหนึ่งแล้ว

ทำไมไม่เห็นออน  เราก็คงต่างคนต่างรู้แก่ใจอยู่แล้วเนอะว่ามันเพราะอะไร

กว่าปีแล้วสินะที่เราไม่ได้คุยกันอีก 

 เห็นหัวข้อออนเอ็มเธอแล้วแอบน้อยใจอยู่นะเนี่ย..(เอ...รึว่าจะไม่น้อยใจดีนะ )

 

แม้จะไม่เหลือใครๆ  เธอก็ยังจะอุ่นใจที่มีเขา...อย่างนั้นหรอ

ไม่ใช่เราที่จะไม่ให้กำลังใจเธอนะ

เรารอเธอมาตลอด..

แต่เธอต่างหากที่เลือกที่จะรับมันจากเขา

ไม่ใช่เราไม่ได้อยู่ข้างๆเธอ  แต่เธอต่างหากเป็นฝ่ายที่จะเลือกเขาเข้ามา 

เลือกที่จะให้เราออกไป 

 แต่ช่างเหอะ  เรื่องมันก็นานมาแล้ว

 

ไม่คิดเลยนะว่าเราต้องมาคิดถึงแฟนชาวบ้าน

ทุกครั้งที่คิดถึงเธอ  มันเหมือนจะยิ้มนะ

แต่เราก็ต้องร้องไห้  ทุกครั้ง  มันต้องจบด้วยการร้องไห้

มันมีอะไรหลายอย่างที่เกิดขึ้นกับชีวิตเรา

เธอคงไม่อยากรู้หรอก

 

เราเคยบอกเธอใช่มั้ยว่า  เราจะคิดถึงเธอคนเดียว

เราจะเฝ้ามองเธอคนเดียว

เธอบอกว่าคิดถึงใคร  เขาก็จะคิดถึงตอบ 

แต่เธอไม่เคยคิดถึงเราเลย

เราเคยอยากให้เธอคิดถึงเราบ้างน่ะนะ...แต่มันก็ไม่ดีหรอก

เพราะอีกใจมันก็จะบอกว่า..จะให้แฟนคนอื่นมาคิดถึงได้ไง

ถ้าเป็นเราแฟนคิดถึงอดีตเราก็คงรู้สึกแย่เหมือนกัน

แต่เธอก้ไม่เคยคิดถึงเราเลยอยู่แล้ว...เธอไม่ได้ผิดกับเขาสักนิด

 

เธออาจจะยังไม่ได้อ่านวันนี้

 เรารู้ดีว่าวันนี้เธออยู่ที่ไหนและกับใคร

 

ทุกๆครั้งที่เรานึกย้อนไปในอดีต  ช่วงเวลานั้น

เห็นภาพเด็กนักเรียนพวกนั้นมันก็อดยิ้มไม่ได้

เมื่อคิดว่า..เด็กคนนั้นเป็นเรา..เป็นเธอ..

อาจเป็นเพราะมันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดแล้วมั้ง

เวลาที่เรามีความสุข  มีความหวังมากมาย

 

แต่เวลานี้  มันก็เป็นเพียงอดีตที่มันจะไม่ย้อนมาอีกแล้ว 

 แต่เวลาดีๆสร้างใหม่ได้เสมอจริงมั้ย

 

สำหรับเธอเวลาเหล่านั้นไม่ได้มีความหมายแล้ว

แต่ใช่ว่าอดีตมันจะไม่มีความหมายสำหรับเราแล้วนะ

แต่มันจะมีความหมายและอยู่ในมุมที่มันควรจะอยู่

 

มีคนบอกเราว่า..สิ่งที่เราจะทำเพื่อคนที่เรารักได้

คือการอยู่ในมุมของเรา  และมีความสุขให้ได้เท่ากับเขา

ไม่ใช่มานั่งร้องไห้  เสียใจ  ในขณะที่คนที่เรารักมีความสุข

 

แหะๆ...เราจะบอกเธอว่า

วันนี้  เรามีคนที่คิดถึงแทนเธอ

ไม่ใช่คนที่ชื่อแม็คที่เราบอกเมื่อปีก่อนหรอกนะ..เราโกหกอะ..อิอิ

เรารู้จักเขาได้ยังไงน่ะ...ไม่ต้องรู้หรอกนะ  รู้ไปเธอจะขำป่าวๆ

เขาเป็นคนที่เราคิดถึงแล้วยิ้ม..ไม่ใช่ร้องไห้

เป็นคนในฝัน..อยู่ในความฝัน

แต่เราก็พอใจนะที่จะให้มันเป็นแค่นั้น

เขาไม่มีวันจะทำเราเสียใจได้หรอก

 ชีวิตเราน่ะ...ขอคนที่เราจะคิดถึง...ด้วยรอยยิ้มสักคนก็พอแล้วล่ะ

 เราคงจะไม่ต้องร้องไห้เพราะคิดถึงเธออีกแล้ว...

 

ถึงแม้ที่ผ่านมา  มันจะมีจุดหักเหที่ทำให้เราล้มไม่เป็นท่าก็ตาม

แต่เรามาคิดๆดูแล้ว

เราไม่เสียใจที่ได้รู้จักเธอ  ได้เป็นเพื่อนกับเธอ

ไม่เสียใจที่ใช้เวลาที่ผ่านมารอคอยเธอ

 

อย่างน้อยๆ  เราก็ได้เป็นแฟนกันอยู่แว้บๆนึง..(แว้บจริงๆ..แถมเป็นแฟนที่ไม่ได้เห็นหน้ากันด้วยสิ)

ขอบใจนะที่เธอ  อุตส่าห์กลับมา  เพื่อที่จะบอกเราว่า  ไม่ต้องรออีกแล้วนะ

ไม่งั้นคงไม่รู้ว่าเราจะต้องรอเธอไปอีกนานแค่ไหนเนอะ

 

เราจะตัดสินใครว่าเปลี่ยนไปไม่ได้หรอกนะ

เราไม่ได้รู้จักใครดีพอ  ที่ตะไปตัดสินว่าใครเปลี่ยน  ใครเหมือนเดิม

เราก็จะไม่ตัดสินเธอเหมือนกัน

 

เราเคยมีเรื่องมากมายอยากเล่าให้เธอฟัง

เราพยายามจำมันมาเพื่อที่จะเล่าให้เธอฟังนะ

แต่คงไม่จำเป็นที่จะเล่าให้ฟังแล้วล่ะ

 

คิดแล้ว..มันก็ขำตัวเองอยู่นะ...ทำตัวน้ำเน่าอยู่ตั้งนาน..(แล้วก็จะน้ำเน่าต่อไป..อิอิ)

เราจะเดินไปในทางที่เราเลือก...ทำหน้าที่ของเรา  เหมือนที่เราเคยบอกเธอไง

 

ดีใจกับเราหน่อย..เรากำลังจะยิ้มแล้วนะ..(เอ่อ..เหมือนจะพูดหลายครั้งแล้ว..)

 

เราจะยิ้มให้เธอเหมือนกันนะ

 

ดีใจที่ได้รู้จักเธอนะ..เพื่อนรัก

 

 

 

ปล.1   ขอบคุณนะที่แอดไฮไฟว์มาอีก...แต่เราไม่ได้ใช้แล้วอะ  และก็ขอบคุณที่ทำให้รู้จักไฮไฟนะ

ปล.2   อ่านแล้วห้ามขำ...จริงจังนะหนิ

ปล.3   ขอโทษที่จะไม่คิดถึงเธอ (บ่อยๆ )  อีก

ปล.4   ขอโทษที่วันเกิดปีนี้จะไม่ได้มาอวยพรเธอที่นี่อีก...จริงๆตั้งใจจะมาอวยพรทุกปีน่ะ

ปล.5  จำคำแรกที่เธอพูดกับเราได้มั้ย..คำสุดท้ายด้วย...เราจำได้นะ

         ดีใจนะที่ได้รู้จักเธอ 

 

 

BoydPodwankhom.wma -

ปล.6 วาเลนไทน์แล้ว รักษาเนื้อรักษาตัวดีๆนะ  คิดถึงนะเพื่อน