เนิ่นนานมาแล้ว...

                แสงแดดสีทองส่องที่ขอบฟ้าทางทิศตะวันออก

ไออุ่นในยามเช้าบอกฉันว่าถึงเวลาเริ่มต้นวันใหม่อีกครั้งแล้วนะ

วันเวลานำพาเรื่องราวมากมายเข้ามาในชีวิตของใครหลายๆคน

ขณะเดียวกัน  วันเวลาก็พรากหลายสิ่งหลายอย่างไปจากเราเช่นกัน

                มันอาจเป็นความทรงจำที่งดงามที่สุดที่เกิดขึ้นในชีวิตฉัน

ในวันนั้นฉันยังจำไม่เคยลืมเลือน

                 วันที่สายลมแห่งกาลเวลาได้พัดพาเธอเข้ามาในชีวิตของฉัน

เราพบกันในวันที่แสงแดดสุดท้ายของหน้าร้อนสาดส่อง

ภาพของเธองดงามยิ่งกว่าภาพวาดในเทพนิยาย  เปล่งประกายยิ่งกว่าแสงใดๆ

รอยยิ้มของเธอช่างอ่อนหวาน  

เสียงหัวเราะของเธอช่างไพเราะและตราตรึงในใจฉัน

                ฉันรักเธอ...

รักในหัวใจที่งดงามและมิตรภาพที่เธอหยิบยื่นให้โดยไม่หวังสิ่งใด

                ฉันหลับตาลงและถามตัวเองว่า...ช่วงเวลาใดที่ฉันเป็นสุขมากที่สุด

บ่อยครั้งที่ภาพของเด็กน้อยในชุดนักเรียนสีขาวปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน

ไม่ว่าจะเป็นอาณาบริเวณใดที่เด็กน้อยเหล่านี้เคยก้าวผ่าน 

รอยยิ้ม  คราบน้ำตา  คำมั่นสัญญาที่เคยให้แก่กันล้วนแต่ชัดเจนในใจฉัน

เสมือนหนึ่งว่ามันเพิ่งเกิดขึ้น...แม้ว่าจะผ่านมานานแสนนานแล้วก็ตาม

                ป่านนี้จะเป็นเช่นไรนะ...ที่ที่เป็นของเราจะเงียบเหงาขนาดไหน

จะยังมีเสียงร้องเพลงตอนเช้า   มีเด็กที่แต่งกายผิดระเบียบ 

มีคุณครูคนนั้นที่ชอบบ่นให้นักเรียนอยู่รึเปล่า

ทุกอย่างก็คงเป็นเช่นเดิม..เพียงแต่ว่าวันนี้มันขาดฉันกับเธอไปเท่านั้นเอง

                โต๊ะ เก้าอี้  ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นของเรา  กระดานที่เราเคยขีดเขียน

ป่านนี้แล้ว  ไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของ 

เขาจะรักมันเหมือนที่เราทั้งรักและผูกพันกับมันรึเปล่า

                ฉันอยากกลับไปในวันนั้น..กลับไปนั่งที่เก่า

แม้ว่าจะต้องเข้าแถวให้แดดเผาในตอนเช้า

 แม้ว่าจะต้องไว้ผมทรงนักเรียนที่น่าเกลียด

 แม้ว่าจะต้องโดนคุณครูดุอยู่ตลอด

แต่ตรงนั้น  เวลานั้น   ก็มีเธออยู่

                ฉันลืมตาและดึงตัวเองเข้ามาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง

โลกที่ไม่มีเธอ.

                ฉันเหงาเหลือเกิน...หากแต่เป็นความเหงาอันแสนอบอุ่น

เพราะถึงแม้วันนี้จะไม่มีพวกเธอ 

แต่ฉันยังมีความทรงจำเกี่ยวกับพวกเธอในห้วงคำนึงเสมอ

“ไม่ว่าพรุ่งนี้ฉันจะพบอะไร  หรือต้องเจอกับใคร 

ฉันก็จะไม่มีวันลืมเธอ...ไม่มีวันลืมความรู้สึกที่มีต่อเธอ”

ขอบคุณวันเวลาที่ครั้งหนึ่งได้นำพาเธอเข้ามาในชีวิตของฉัน

 ขอบคุณเธอสำหรับช่วงเวลาและความรู้สึกดีๆที่มีให้กับฉัน

 และขอบคุณตัวฉันเองที่ให้โอกาสตัวเองได้เข้ามาพบกับเธอ

.             ฉันเชื่อ..ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแสนนานเพียงใดทุกครั้งที่เรากลับไป

เราจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นไอของอดีตที่ยังอบอวลอยู่..ทั่วอาณาบริเวณของโรงเรียน

ภาพของเด็กน้อยหยอกล้อกัน...จะถูกบันทึกไว้ตราบนานเท่านาน

ด้วยคำมั่นสัญญาของเรา  ฉันมั่นใจ..

ว่าเราจะกลับมาเจอกันอีกครั้ง  พร้อมกับความสำเร็จ

 อย่างแน่นอน...

 

                “ ไม่ว่าเธอจะเป็นอย่างไร  จะอยู่ที่ไหน ใต้แผ่นน้ำ แผ่นฟ้า หรือแผ่นดิน

ต่อให้ร่างซบดินมิตรภาพของเพื่อนก็จะไม่เสื่อมคลาย ”